Technika okleinowania krawędzi

Co to jest oklejanie obrzeży?

Oklejanie obrzeży to proces obróbki, w którym na wąskich powierzchniach przedmiotu obrabianego nanosi się materiał obrzeżowy za pomocą kleju . W ostatnich dziesięcioleciach producenci opracowali kilka metod. Do najbardziej znanych należą m.in. metoda wałka klejowego, metoda laserowa, metoda wodorem, a także nanoszenie kleju za pomocą jednostki natryskowej lub gorącego powietrza. Materiał obrzeżowy może być wykonany z różnych materiałów. Najczęściej stosuje się materiał obrzeżowy z tworzywa sztucznego, następnie fornir i papier. Aby uzyskać niewidoczną spoinę, można zastosować kleje w różnych kolorach. Do obróbki używa się okleiniarek do obrzeży, które składają się z szeregu agregatów i wielkości konstrukcyjnych.

Jak działa okleiniarka krawędziowa?

Zasada działania okleiniarki krawędziowej jest złożona i zależy od producenta maszyny oraz jej wyposażenia. Ogólnie jednak można opisać następującą podstawową budowę. Niezależnie od tego, czy jest to maszyna lewostronna, czy prawostronna, obróbka rozpoczyna się od tzw. frezowania złącza. Przy pomocy frezów zdzierających materiał płytowy jest wyrównywany i zszorstkowany, aby później materiał obrzeża optymalnie się trzymał. Następnie następuje agregat nanoszenia, który nakłada klej na wąską stronę elementu. W okleiniarkach krawędziowych firmy Paul Ott odbywa się to np. za pomocą systemu klejenia CombiMelt. W tym procesie za pomocą jednostki dozującej klej jest nakładany na wałek, który następnie precyzyjnie klei okleinowaną krawędź. Po nałożeniu kleju strefa docisku dociska materiał obrzeża do wąskiej strony, a nożyce obcinające odcinają go. Następnie znajduje się agregat obcinający, który jeszcze raz przycina materiał obrzeża na narożnikach elementu, aby mógł być obrabiany przez kolejne agregaty. W zależności od wielkości maszyny skrobak powierzchniowy i skrobak promieniowy są wykonane albo jako kombinacja, albo jako oddzielne etapy obróbki. Skrobak powierzchniowy w pierwszym kroku usuwa nadmiar materiału powyżej i poniżej na całej długości elementu. Następnie za pomocą skrobaka promieniowego wprowadzany jest wymagany promień.

Co to jest zerofuga?

Określenie „optyczna zerofuga” pochodzi z marketingu i w ostatnich dziesięcioleciach coraz mocniej zakorzeniło się w świadomości producentów maszyn i mebli. Chodzi o to, aby fuga między materiałem obrzeża a dekorem płyty lub jej powierzchnią była tak mała, że nie da się jej dostrzec gołym okiem. Na chwilę obecną nie istnieje jednoznaczna definicja ani procedura weryfikacji zerofugi. Aby mimo to uzyskać pewną informację, można przeprowadzić tzw. test grafitowy. Polega on na rozsypaniu pyłu grafitowego na fugę, a następnie jego rozcieraniu. Stopień widocznej zmiany koloru informuje o jakości zerofugi.